خداوندا

خدا وندا000! 

اگر روزي بشر گردي 

زحال بندگانت با خبر گردي

پشيمان مي شدي از قصه خلقت 

از اينجا از آنجا بودنت ! 

خداوندا000!

اگر روزي ز عرش خود به زير آيي 

لباس فقر به تن داري 

براي لقمه ي ناني 

غرورت را به زير پاي نا مردان فرو ريزي 

زمين و آسمان را کفر مي گويي000 نمي گويي؟ 

خداوندا000

اگر با مردم آميزي  

شتابان در پي روزي

ز پيشاني عرق ريزي

شب آزرده ودل خسته 

تهي دست و زبان بسته

به سوي خانه باز آيي

زمين آسمان را کفر مي گويي000 نمي گويي؟ 

 خدا وندا000 

اگر در ظهرگرماگير تابستان  

تن خود را به زير سايه ي ديواري بسپاري 

لبت را بر كاسه ي مسي قير اندود بگذاري

و قدري آن طرف ترکاخ هاي مرمرين بيني 

واعصا بت براي سکه اي اين سو و آن سودر روان باشد

و شايد هر رهگذر هم از درونت با خبر باشد

زمين و آسمان را کفر مي گويي000 نمي گويي؟

خدايا خالقا بس کن جنايت را تو ظلمت را000!

تو خود سلطان تبعيضي
تو خود يک فتنه انگيزي
اگر در روز خلقت مست نمي کردي

يکي را همچون من بدبخت  

يکي را بي دليل آقا نمي کردي
جهاني را چنين غوغا نمي کردي

دگر فرياد ها در سينه ي تنگم نمي گنجد

 دگر آهم نمي گيرد 

دگر اين سازها شادم نمي سازد 

دگر از فرط مي نوشي مي هم مستي نمي بخشد

دگر در جام چشمم باده شادي نمي رقصد

 نه دست گرم نجوائي به گوشم پنجه مي سايد 

نه سنگ سينه ي غم چنگ صدها ناله مي کوبد0 

اگر فريادهايي از دل ديوانه برخيزد
براي نا مرادي هاي دل باشد 

خدايا گنبد صياد يعني چه ؟ 

فروزان اختران ثابت سيار يعني چه ؟ 

اگر عدل است اين پس ظلم ناهنجار يعني چه؟
به حدي درد تنهايي دلم را رنج مي دارد
که با آواي دل خواهم کشم فرياد و برگويم
خدايي که فغان آتشينم در دل سرد او بي اثر باشد خدا نيست ؟!
شما اي مولياني كه مي گوييد خدا هست و براي او صفتهاي توانا هم روا داريد!
بگوييد تا بفهمم
چرا اشك مرا هرگز نمي بيند؟ 

چرا بر ناله پر خواهشم پاسخ نمي گويد

چرا او اين چنين کور و کر و لال است

و يا شايد درون بارگاه خويش کسي لب بر لبانش مست تنهايي
و يا شايد دگر پر گشته است آن طاقت و صبرش
کنون از دست داده آن صفتها را
چرا در پرده مي گويم
خدا هرگز نمي باشد
من امشب ناله ني را خدا دانم

من امشب ساغر مي را خدا دانم
خداي من دگر ترياک و گرس و بنگ مي باشد